|   Factory
Records, in 1978 opgericht door Tony Wilson, Peter
Saville en Alan Erasmus, was één van
de belangrijkste onafhankelijke labels. Met getalenteerde
medewerkers zoals Rob Gretton, Martin Hannett en Mike
Pickering werden op de label mythische bands gelanceerd
zoals Joy Division, The Durutti
Column, A Certain Ratio
of The Happy Mondays, en vele andere
invloedrijke acts.
Factory en Brussel hebben altijd nauwe banden gehad:
Factory Benelux en Les Disques
du Crépuscule, de Brusselse band The
Names en de legendarische Plan K
zijn allemaal connecties tussen de label en de post-industriële
stad.
Factory Records stopte in 1992, maar is nog altijd
goed aanwezig. De invloed op het hedendaagse culturele
landschap is aanzienlijk, van rock tot dance of grafische
design. Tal van boeken, films en documentaires onderstrepen
het belang van Factory Records.
Van al de bands die door Factory Records ontdekt werden,
zijn de belangrijkste de bands die de post-punk era
startten, voorgangers van de cold wave en new wave.
In december 2007 werd A Factory
Night (once again) georganiseerd, een tribute
voor deze periode en de Brusselse Factory Nights tussen
1979 en 1982. Een totaal succes, zo bleek: uitverkocht
met 1500 aanwezigen, de Factory Night (once again)
werd opgenomen voor een DVD
release bij LTM Recordings.
A Factory Night (and then again) zal nog een stap
verder gaan met concerten, DJ sets, tentoonstellingen,
signeersessies en screenings van documenten uit de
periode. De concerten zullen gevolgd worden door een
afterparty in het teken van de Factory sounds. Deze
uitzondelrijke avond zal plaatshebben in de legendarische
Plan K, nu beter bekend als La Raffinerie.
|
Concerts
| DJ sets &
afterparty |
Tentoonstellingen | Projecties
| Tickets
| Adres | Links
| Contact
Concerten
A
Certain Ratio
 Manchester,
1978. In het begin waren ze met vier: Jeremy Kerr
(bas), Martin Moscrop (gitaar/trompet), Peter Terrel
(gitaar/effects) en Simon Topping (zang/trompet):
vier magere jongens met een naam van een Brian Eno
plaat. Het intense, drummerloze kwartet zocht zijn
inspiratie in Wire, Eno, the Velvets en Kraftwerk,
en vond een manager in Anthony Wilson. In mei 1979
kwam hun eerste single uit, het sombere "All
Night Party", hoewel de sound van de band zou
veranderen met de komst van de funky drummer Donald
Johnson (DoJo). In de volgende maanden gaf de band
tal van optredens, vaak met Joy Division als deel
van de Factory packages, en gingen ze de studio in
met Martin Harnett. In post-punk stijl reflecteerde
ACR nu de invloed van Funkadelic, George Clinton,
Bootsy Collins, The Bar Kays en James Brown. De volgende
volwaardige single was "Shack Up", uitgebracht
bij factory Benelux in juli 1980. Hun debut album
To Each… werd opgenomen
in orange, New Jersey. ACR's derde single was de wonderlijke
"Flight", in oktober 1980. de drie tracks,
met hun transcendentale funk geproduced door Martin
Hartnett maakten ACR artistiek gelijkwaardig met Joy
Division. De volgende plaat, Sextet
(januari 1982), kreeg lovende reviews. Het originele
ACR quintet maakte nog juist één plaat,
I'd like to see you again,
gemixt in februari en maart 1982. Tegen dan had Martha
Tilson de band verlaten, en waren Kerr en Moscrop
al aan het werk op hun latin & jazz kant als leden
van Swamp Children, spoedig herdoopt
tot Kalima. De nieuwe muziek bracht
droge, gedisciplineerde latin disco, deels beïnvloed
door Cameo. Zonder Tilson en met Topping die zijn
handen vol had met het spelen van trompet, percussies
en keyboards, had de band nood aan een zanger. De
nieuwe ACR – Connell, Johnson Kerr en Moscrop
– gingen nu voor mainstream commercieel succes.
In juli 1983 reveleerde de single "I Need Someone
Tonite" deze nieuwe aanpak. Na een reeks singles
eind 1984 ("Life's a Scream" en "Brazilia")
en saxofonist Tony Quigley aan boord kwam een gerevitaliseerde
ACR terug in juni 1985 met een back-to basics double-header,
"Wild Party" en "Sounds Like Something
Dirty". Hun US tour werd opgenomen en uitgebracht
onder de naam Live in America,
nog een bewijs dat de band een nog strakkere, funkier
en betere live-act aan het worden was. Het volgende
jaar bracht Factory een singles compilatie The
Old and the New en een nieuwe studio
release, Force, tegelijk hun laatste plaat bij Factory
en het begin bij een major. Good Together,
hun eerste plaat bij A&M, was misschien té
gepolijst, en verbeterd door de raw remix plaat ACR:MCR.
Hiermee vervoegden ze een andere beweging en werkten
met Shaun Ryder, Norman Cook of nog Bernard Sumner
op hazy acid tracks terwijl Manchester nogmaals een
periode inging als muzikale wereldhoofdstad.
Hun terugkeer naar een kleinere label, Rob's Records,
resulteerde in de plaat Up In Downsville
in 1992. De 12" mixes werden felbegeerde club
classics, en Creation Records bracht een remix plaat
uit onder de naam Lookin For A Certain
Ratio, met reworks van 808 State, Sub
Sub en The Other Two. In 1996 bracht Rob's een nieuwe
volwaardige plaat uit, Change The Station.
Daarna bleef het een paar jaar stil rond A Certain
Ratio, tot het muzikale landschap hen inhaalde: met
de post-punk revival van het begin van de 21e eeuw
kwam de band terecht op verschillende compilaties
en lists, en begonnen ze weer op te treden. Zo speelden
ze voor een nieuw publiek op Soul Jazz en LTM maakte
van de gelegenheid gebruik om hun classics weer uit
te brengen. In 2008 kwam ACR volledig terug met een
nieuwe plaat bij Le Son du Maquis: Mind
Made Up.
Links:
A
Certain Ratio - Myspace
Section 25
 Het
is in Blackpool, Lancashire, Verenigd Koninkrijk in
1978 dat Section 25 door de broers
Larry Cassidy (bas, zang) en Vincent Cassidy (electronica,
drums) gevormd wordt. Hun eerste single, "Girls
don't count", geproduceerd door Ian Curtis van
Joy Division, komt in 1980 uit, gevolgd door "Charnel
Ground" (Factory Benelux). Hun eerste plaat,
Always Now, geproduced
door Martin Hannett, volgt in 1981 en ze touren rond
Groot Brittanië en Europa met andere Factory
bands zoals Division, A Certain Ratio, The Durutti
Column, Crispy Ambulance en New Order. Hun tweede
plaat, The Key of Dreams,
bevatte geïmproviseerde, hypnotische of zelfs
psychedelische tracks. De plaat werd goed ontvangen
en in 1982 begon de groep aan zijn eerste Amerikaanse
tour. Terwijl de post-punk beweging haar einde naderde,
begon Section 25, zoals New Order, nieuwe richtingen
te verkennen en Jenny Ross werd gerekruteerd op keyboards
en zang. Deze nieuwe oriëntatie resulteerde in
de plaat From the Hip, geproduced
door Bernard Summer van New Order. De single "Looking
from a Hilltop" werd een wereldwijde clubhit,
en had een enorme invloed op de Amerikaanse acid techno
scene, net als hun tweede US tour in 1985.
In 1986 ging de band uit elkaar, en slechts Larry
Cassidy en Jenny Ross bleven over, die samen de plaat
Love & Hate opnamen.
Een reeks problemen zorgde ervoor dat de plaat uiteindelijk
discreet uitkwam in 1988, en betekende een pauze in
de carrière van de band.
Kern leden Larry, Vin en Jenny kwamen weer samen in
2001, met gitarist Ian Butterworth (ex-Tunnelvision)
en Roger Wikely erbij. Hoewel werk op een nieuwe plaat
uitgesteld werd door de vroegtijdige dood van Jenny
Cassidy aan kanker in november 2004, begon de band
weer op te treden in mei 2006 en hebben sindsdien
Frankrijk, België, Italiê, Griekenland,
Dublin, Londen en Poulton-le-Fylde aangedaan. Een
nieuwe studioplaat, Part-Primitiv,
werd uitgebracht in 2007, samen met een live DVD,
Communicants, gefilmd op
verscheidene shows waaronder hun grote "homecoming
gig" met New Order op Blackpool Winter Gardens
op 16 oktober 2006.
Op 20 juni 2008 trad de band op voor hun 30e verjaardag
show in hun thuisbasis Blackpool, met Tunnelvision
als support act, en deelden een exclusieve CD uit
aan de eerste vijftig fans. Dit event werd gevolgd
door een korte Europese tour met Peter Hook van Joy
Division/New Order, met shows in Parijs, Brussel,
Oss en Krefeld. Hun setlist bestond uit Section 25
songs (met nieuwe bassist Steve Stringer) en een paar
vroege Joy Division/New Order songs samen met Peter
Hook. Section 25 besloot 2008 met een kerstmis show
in Blackpool op 19 december met guest DJ Peter Hook,
en 3 tracks van de deluxe Factory: Communications
1978-92 box set (Rhino/Warner).
In juni 2009 bracht Section 25 hun zesde plaat uit,
Nature + Degree, met nieuwe
bassist QStuart Hill en guest vocals op 4 tracks van
Bethany Cassidy, dochter van Larry en Jenny. Deze
uitstekende self produced set combineerde electro,
post-punk en post-rock stijlen, en werd gelanceerd
met een show op het WGT festival in Leipzig. Plannen
voor 2009: datas in Italië en de US West Coast.
Links:
Section
25 (I) - Section
25 (II) - Myspace
(I) - Myspace
(II)
Biting
Tongues
 Biting
Tongues, geboren in de grijze ochtengloren
van de Manchester post-punk, was een compromisloze
poging om Electronics, tekst en dance beats samen
te brengen voor een overweldigend effect. De originele
line-up, bekend voor hun unieke high-energy shows
en experimentele videoprojecten, bestond uit schrijver
Ken Hollings aan de zang, Multi-instrumentalist Graham
Massey, filmmaker en saxofonist Howard Walmsley, die
samenwerkten op de rhythm machine van Colin Seddon
op bas en Eddie Sherwood op drums.
De band speelde voor het eerst samen op één
van Tony Wilson's Factory Nights in de Russell Club
on Hulme, met een live soundtrack op een 16mm stille
epic met de naam Biting Tongues. De film zelf, een
serie flashes van negatieve afbeeldingen, werd een
herinnering; de naam – en de band – bleef.
Als één van Manchester's meest avontuurlijke
bands combineerden ze agressieve funk ritmes met muzikaal
beton, aangevuld met film en dia's tijdens hun shows.
Ze speelden nooit twee maal dezelfde set maar voegden
steeds nieuw materiaal toe en experimenteerden met
nieuwe ideeën voor een live publiek. Voor een
eighties band hadden ze nogal wat nineties-kenmerken:
noordelijke psychedelia op zijn hardcore. In nauwe
samenwerking met vooraanstaande Manchester labels
zoals New Hormones en Factory Records bracht Biting
Tongues vijf platen uit, waaronder Don't Heal
(1981), Live It (1981), Libreville
(1982), Feverhouse (1985) en Recharge
(1989), en werd er gewerkt aan de productie van Feverhouse,
hun onafhankelijke film project uitgebracht bij Factory
Ikon in 1985.
In 2003 kwamen de originele leden van Biting Tongues
samen voor een paar select shows op het ICA en Islington
Mills. Hollings, Massey en Walmsley werkten ook samen
op nieuwe audiovisuele presentaties zoals "Dr
X" op het Royal Institution in Londen of "Ego
in Exotica" en de "Lonely Creatures"
kortfilms op het Green Room Theatre in Manchester.
Met hun back catalogue beschikbaar op CD geniet de
band eindelijk van een welverdiende credit voor hun
innovatieve pre-digitale slicing & dicing van
sounds, tekst en visie. The Wire begroette hun terugkeer
met het volgende commentaar: "Moeiteloze wildheid,
even boeiend en gehaast als tevoren."
Links:
Biting
Tongues - Myspace
The
Wake
 The
Wake werd opgericht in Glasgow (Schotland) in april
1981 door zanger/gitarist Caesar, drummer Steven Allen
en Carolyn Allen op keyboards. De groep financierde
een single op hun eigen label Scan 45, "On Our
Honeymoon", waarvan een exemplaar door New Order
manager Rob Gretton beluisterd werd, die The Wake
uitnodigde om bij Factory op te nemen. De groep ging
naar Strawberry Studio om een seven-track mini album
op te nemen. Harmony, in
december 1982 uitgebracht door Factory, betekent in
sommige aspecten de missing link tussen de sound van
Postcard en de vroege Factory. In 1983 werd een single
uitgebracht voor Factory Benelux, hun laatste opname
met bassist Boby Gillespie (die vervolgens naar Primal
Scream ging), gevolgd door de single "Talk About
the Past" in 1984 met Vini Reilly van Durutto
Column aan de piano.
De tweede plaat, Here Comes Everybody
kwam uit in november 1985, met uitstekende songs zoals
"Torn Calender", "All I Asked You to
Do" en "O Pamela" (gecover door Nouvelle
Vague in 2006), en ook een studio productie door Oz.
Een pop plaat, maar een donkere. Twee andere singles
kwamen uit bij Factory: "Of the Matter"
(7", 1985) en een 12" EP "Something
That No-One Else Could Bring" (1987). In 1989
stapte The Wake over naar Sarah records met de single
"Crush the Flower". Een nieuwe plaat kwam
uit in 1991: Make it Loud,
gevolgd door een andere single, "Major John".
Na nog een periode van relatieve stilte kwamen Caesar
en Carolyn in 1994 terug met een vierde studio plaat,
Tidal Wave of Hype. Na
de stop van het label Sarah in 1995 vond The Wake
geen passende outlet voor hun nieuw materiaal en werd
beslist ermee te stoppen. Maar na twee samenwerkingen
met Bobby Wratten (The Field Mice,
Trembling Blue Stars) als
The Occasional Keepers zal in december
2009 een nieuwe plaat uitkomen bij LTM.
Links:
The
Wake @ LTM - Myspace
The
Names (with strings)
 Brussel,
1977: Marc Deprez, Michel Sordinia en Christophe Den
Tandt vormen The Passengers. Na een
paar concerten als opener voor Simple Minds en Magazine
in 1979 krijgt de band een contract bij WEA en de
single "Spectators of Life" wordt uitgebracht
onder de naam The Names. Op 17 januari
1980 wordt op een Joy Division concert in de Plan
K contact opgenomen met Factory Record. Een paar maanden
later wordt de band vervoegd door Luc Capelle en de
single "Nightshift" wordt opgenomen met
producer Martin Hannett. De eerste pressing, uitgebracht
in november, is al snel uitverkocht. In mei 1981 wordt
de tweede single, "Calcutta", opgenomen,
en uitgebracht door Factory Benelux. Het wordt opgevolgd
de plaat Swimming, opnieuw
met Martin Hannett en uitgebracht op het label Les
Disques du Crépuscule. Na een laatste single,
"The Astronaut", gaat The Names uit elkaar.
De vier oorspronkelijke leden, samen met Eric De Bruyne,
komen weer samen in 1994 onder de naam Jazz en brengen
in 1997 de plaat Nightvision
uit. The Names komen terug op 15 december 2007, op
A Factory Night (Once Again) in de Plan K alvorens
de studio in te duiken voor Monsters Next
Door, released in 2009 via de franse
label Str8line Records. Op A Factory Night (and then
again) zullen The Names een korte special set brengen
met een strijkers kwartet.
Links:
The
Names - Myspace
|
DJ
Sets & Afterparty
Tussen concerten in
zullen korte DJ sets de sounds van Factory doen herleven
en hun invloed op verleden en heden aankaarten. Na
het laatste concert komt de afterparty met dj sets
en een concert van Re:Order, een grote tribute aan
New Order.
Graham
Massey (808 State)
Graham Massey van Biting
Tongues en founding member van de legendarische britse
pionier 808 State zal een speciale DJ set brengen,
met het beste uit zijn indrukwekkende platencollectie
in gloednieuwe remixes.
Links: Graham
Massey - The
Sisters Transistors -Tooshed
- Biting
Tongues - 808
State
Tom
Moderne (LTM/Crépuscule)
Tom
Moderne speelt een selectie electro, cold wave, post-punk
en European sides, en is één van de
hoofden van LTM Recordings.
Links:
LTM
Recordings - Myspace
- Les
Disques du Crépuscule
Re:Order
 Een
tribute aan New Order? Ja. Waarom niet? Niet alleen
zijn de hit singles van New Order nog steeds iconen,
maar de band was in de jaren 80 ook een bron van inspiratie
voor tal van muzikanten en fans, waaronder Re:Order,
die oorspronkelijk hun instrumenten in de hand namen
om mee te spelen op de bedrieglijk gesofisticeerde
melodieën en ritmes van Joy Division… Om
ze even later terug te leggen. Terwijl New Order en
Factory Records de jaren 80 doorkruisten, volgden
de leden van Re:Order – steeds op zoek naar
hun weg in een nieuwe wereld van muziek, technologie
en hommade cassettes. Nu, net zoals zalmen terugkeren
naar hun geboorteplaats, lijkt het logisch dat ze
de songs die hen inspireerden herspelen (of re:playen).
Re:Order speelt live sinds 2004 en hun setlisten bestaan
uit materiaal uit alle studio albums, de hit singles
en de not-hit singles. In de laatste 5 jaren hebben
ze concerten, volledige platen, peel sessions, songs
die nooit live gespeeld werden of zelfs (ongelukkige)
re:mixes gespeeld… omdat ze het willen.
Ze zeggen, "je bent wat je eet"… Wel,
Re:Order moet iets gegeten hebben wat klinkt en ruikt
als een New Order tribute band.
Links:
Re:Order
- Myspace
Andere DJ's zullen
ook deelnemen aan de afterparty:
Gore (Cruise
CTRL, Fantastique.Nights)
- Muffin (Club Terror, :Codes)
- X-Pulsiv (Pilgrimage,
Fantastique.Nights).
|
Exhibitions
& signing sessions
Kevin Cummins
 Kevin
Cummins is de man achter vele bekende rock foto's.
Twintig jaar lang werkte hij als fotograaf voor NME
en zijn foto's zijn te vinden op menig een platenhoes.
Vandaag wordt zijn werk tentoongesteld in de National
Portrait Gallery en de Victoria en Albert Museum.
In september werd Manchester. Looking
for the Light through the Pouring Rain
uitgebracht, zijn ode aan zijn stad en haar muzikanten,
die lang de Britse pop cultuur domineerden: Joy Division,
The Fall, Buzzcocks, New Order, The Smiths, Happy
Mondays, Stone Roses, Oasis...
Het boek, met teksten van onder andere Paul Morley
en interviews met Johnny Marr, peter Hook en Mark
E. Smith, heeft als centraal thema de fantastische
foto's van Cummins, nog altijd vibrerend met de anarchistische
energie van de geportretteerde artiesten van toen.
Links: Kevin
Cummins
Philippe Carly
Philippe Carly is een welbekende
Belgisch fotograaf. In de late jaren zeventig en begin
jaren tachtig fotgrafeerde hij al de belangrijkste
artiesten van de alternatieve scène. Zijn foto's
worden nog steeds vaak gebruikt in talrijke publicaties
en zijn website New Wave Photos is wereldberoemd.
Philippe Carly zal zijn nieuwe boek met foto's genomen
in de Plan K in de late jaren 70 en vroege jaren 80.
Een aantal foto's zullen ook tentoongesteld worden.
Links: Philippe
Carly - New
Wave Photos
Daniel Oeyen
12 Februari 1986, zaal Paradox, Antwerpen.
Toen, als jonge student beeldende kunsten op St. Lukas
Brussel had ik beeldmateriaal nodig van muzikanten
voor een schoolwerk. Dus trok ik naar het concert
van A Certain Ratio met m'n "Pentax Spotmatic"
camera uit de jaren '60, en met uitsluitend een 50
mm. lens, de enige lens die ik bezat trouwens. De
motivatie was dus gewoon om een goede iconische foto
te maken van een muzikant, die goed zou geven op een
fictieve affiche. Daarom zijn er ook maar een paar
mensen uit de band gefotografeerd, al zoekend naar
het beste moment en een goede compositie, meestal
vanuit frontstage. Eigenlijk kende ik A Certain Ratio
toen nog maar amper, ben ik niet zeker of ik op dat
moment zelfs wist dat ze bij Factory Records hoorden,
en kon helemaal niet weten dat deze foto's 23 jaar
later van meer betekenis zouden zijn dan waarvoor
ze oorspronkelijk bedoeld waren. Het waren trouwens
de allereerste concertfoto's die ik ooit gemaakt heb,
5 dagen na m'n 19e verjaardag. Lang geleden. Maar
die foto's terug zien zoals ik ze eigenlijk nog nooit
gezien had, op groot formaat, beter afgedrukt dan
ooit, dompelen me meteen weer onder in de sfeer en
de muziek van dat concert. Heerlijk !
|
